Toon items op tag: gezondheidszorg

Er zijn zorgen over de zorgkosten. Het regent rapporten en er wordt flink gediscussieerd over welke kant het op moet. Een duidelijke trend wijst in de richting van de patiënt. Die moet (mag) gaan meedenken en meebeslissen, maar vooral een eigen verantwoordelijkheid nemen als het gaat om zijn gezondheid.

Onlangs interviewde ik de programmamanager van het VMS Veiligheidsprogramma. We eindigden ons gesprek met de constatering dat er te weinig goed nieuws uit de zorg komt. Het goede nieuws is er wel, maar bereikt de kranten en nieuwsbulletins niet.

Alberto Contador hoorde vandaag dat hij met terugwerkende kracht voor twee jaar is geschorst. Zijn titel in de Tour de France van 2010 moet hij inleveren. De dopingtest werd op 21 juli 2010 uitgevoerd. De uitkomst was uiteraard al eerder dan vandaag bekend, maar voor dit besluit moest Contador dus ‘even’ geduld hebben. Dat kan sneller zou je denken. Hetzelfde gevoel bekruipt je soms in de zorg.

Van de week zag ik de nieuwe reclame van bol.com. Sinterklaas staat te opereren en heeft het te druk om ook nog pakjes kopen. Net een echte chirurg, opereren is zijn lust en zijn leven. Zelf heb ik als niet-medicus een haat-liefdeverhouding met operaties. Operaties zijn eng en fascinerend. De ene mens snijdt de andere open, haalt iets weg, stopt er iets in of naait een scheurtje dicht. Zolang de patiënt onder zeil is valt het nog enigszins te bevatten. Totdat er vorige maand een hersenoperatie live op televisie was dus.

De lijst van eigen bijdragen in de zorg wordt steeds langer. Patiënten gaan binnenkort tweehonderd euro per jaar betalen voor behandelingen in de tweedelijns geestelijke gezondheidszorg. Minister Schippers wil hiermee ontmoedigen dat mensen met lichte klachten onnodig gebruik maken van deze ‘dure’ zorg. Die ontmoediging en kostenbewustwording is precies het effect dat eigen bijdragen in de zorg beogen. Zo heb ik dat tenminste ook bij mijn colleges ziektekostenverzekeringen geleerd.

Op het journaal van vandaag zie ik de overstromingen in Cambodja. Het land waar ik twee jaar woonde en werkte in een ziekenhuis. Mijn gedachten dwalen af. Naar de zandzakken die aan de rand van het ziekenhuisterrein werden opgestapeld als de rivier tot aan de weg was gestegen. Aan die keer dat ik vast zat in de hoofdstad en niet terug kon naar mijn woonplaats omdat de bruggen (een paar houten planken) onder water waren verdwenen. Wij vonden het uniek en spannend, maar voor de mensen daar was het niks bijzonders. Zij bleven kalm als altijd.