in zijn hoofd aan het porren waren, konden wij als kijkers gezellig een praatje maken met de patiënt in kwestie. Bizar. Vroeger was ik ook al onder de indruk van die tekeningen uit de Middeleeuwen. Een zwaar benevelde meneer werd door de chirurgijn doodleuk geopereerd op de markt of op de ziekenhuiszaal. Onvoorstelbaar dat mensen daarnaar stonden te kijken!
Na mijn eerste baan als trainee in een universitair ziekenhuis werd ik gevraagd om als projectmedewerker op de OK te komen werken. 18 operatiekamers, waar dagelijks tientallen mensen opengesneden werden. Ik zag het eigenlijk niet zitten, maar de fascinatie won het van mijn angst. Het was wennen, zeker, maar na enige tijd begon ik er lol in te krijgen. Ik zat op een krukje naast de chirurg geboeid toe te kijken hoe een externe fixateur werd geplaatst, hoe de schroeven de botten in werden gedraaid. Ik vond het prachtig. Ik zag een levertransplantatie, een keizersnede, het plaatsen van een nieuwe knie en nog veel meer. Het toetje kreeg ik toen ik in Cambodja mocht meekijken bij een cataractoperatie. Door de microscoop zag ik hoe de inkeping werd gemaakt, de lens werd verwijderd en vervangen door een nieuwe. Zo simpel eigenlijk. De adrenaline gierde ’s avonds nog door mijn lijf, wat voor bijzonders had ik nu weer gezien.
Het is blijkbaar een kwestie van wennen, je gaat het nog leuk vinden ook. We zijn nu een paar jaar verder en ik ben het weer ontwend. Ik moet er niet aan denken om morgen een operatie bij te moeten wonen. De operatie op tv is dan een mooi alternatief. Veilig op de bank, zonder bloed, zonder de geur van dichtgeschroeide vaatjes, lekker met een bakje chips.
